dobresArchive for the ‘’ Category

Cunqueiro fala sobre Colmeiro (Ourense, 1933)

16 de Xullo de 2009

 

Onte á tardiña, despois do panel que tivo lugar sobre a obra de Xoán González-Millán no IX Congreso da Asociación Internacional de Estudos Galegos, asunto ao que volverei con calma calquera día destes, compartín café con Antón Figueroa, Álex Alonso e Miguel Anxo Seixas nunha das terrazas da Praza de Mazarelos. Falando con Seixas sobre papeis, cousa que non parecerá rara a ninguén, comentei que tiña un texto de Álvaro Cunqueiro sobre Manuel Colmeiro (acaso inédito) de 1933. Quedamos en tratar o asunto e hoxe púxenme a localizar a conferencia entre as carpetas que andan pola casa. Apareceu por fin e agora contarei unha parte de certa historia por ser ela algo curiosa e porque a carpeta azul estaba chea de fichas e pequenos apuntamentos acumulados en distintos momentos que tiran uns dos outros como cereixas e conducen a memoria a tempos pasados, a outras conversas, que sei eu… Algúns preguntan se haberá algunha ficción cruzada, acaso inducida pola novela L’Œuvre na que Zola fabula sobre a vida dun Paul Cézanne presentado ficcionalmente como Claude Lantier.

colmeiro-o-sono-19331

Calculo que contra 1993 o amigo e compañeiro Claudio Rodríguez Fer, con quen naquel momento compartía gabinete no que era Colexio Universitario de Lugo, con nós estaba tamén Luís Miguel Fernández, tivo a xentileza de pasarme o texto dunha conferencia que localizara no Arquivo Luís Pimentel e que pensaba que correspondía a Rafael Dieste. A min tamén mo pareceu naquel primeiro momento. Cedeume unha copia (17 páxinas dun total que pola numeración ascendera en orixe a 20, polo que faltaban tres) e eu fixen despois o propio para que a viúva de Dieste, Carmen Muñoz, a quen daquela visitaba con algunha frecuencia no seu piso da Coruña, puidese ver aquel texto. Non só o leu ela, tamén enviou copia ao máis querido discípulo de Dieste, o enxeñeiro e poeta Gabriel Zaid, a México.

A conclusión compartida por todos era que a letra non pertencía ao escritor rianxeiro, pero que o pensamento crítico e as referencias parecía que si podían ser súas. Como é sabido, Dieste dedicou varios traballos á estética pictórica do seu amigo Colmeiro en distintos momentos da súa vida, de modo que non había nada raro en que aparecese un texto novo. Algunhas desas referencias que menciono aparecerían incluso no ensaio de 1936 La vieja piel del mundo, que para min é. xunto con algúns de Unamuno, un dos libros fundamentais da hermenéutica española anterior á Guerra Civil (por certo, a práctica totalidade da edición orixinal dese libro ardeu nos talleres da Editorial Signo de Madrid no verán de 1936 a consecuencia dun bombardeo da aviación franquista). Indaguei algo máis posteriormente e, segundo observo polas notas acumuladas na carpeta, nalgún momento anterior a 1996 cheguei á conclusión de que o autor daquela conferencia era Álvaro Cunqueiro. Hoxe non hai dúbida posíbel sobre a autoría. Aínda que si me quedan, reitéroo, sobre a veracidade dalgunhas incorporacións ao texto, como a da historia de xove poeta occitano Henri Souvent e a visita en 1906 ao seu paisano Cézanne para ver o cadro Jeune homme a la tête de mort, leit-motiv da primeira parte da conferencia. Cunqueiro chega a ofrecer uns versos traducidos de Souvent, quen segundo observa morrería en 1914 de tuberculose: “Eu ando a buscar a miña testa de morto. / Eu ando a chorar pol-a miña testa de morto. / Eu quero têr, agora de mozo, testa de morto […]”. Como complemento da historia transcribo unha das miñas notas, de data non coñecida, pegada sobre as fotocopias do texto da conferencia: “Á vista dos textos autógrafos de Cunqueiro editados en 1991 polo Consello da Cultura Galega (téñoos) non hai dúbida de ningunha clase: é Á. Cunqueiro o autor deste texto. Tamén interesa ver as respostas de Cunqueiro a Filgueira en 1936 [seguramente fale aí da antoloxía consultada que Filgueira Valverde estaba a preparar por encargo do Seminario de Estudos Galegos]. Colmeiro figuraba entre as súas máis claras preferencias culturais“.

A finais dos anos 90 a bibliotecaria Carmen Barbosa, da Biblioteca Pública de Ourense, facilitoume copia cunqueiromecanográfica a partir da microficha dunha páxina de La Región correspondente ao día 15 de xuño de 1933. Nela dábase conta da conferencia de Cunqueiro no Liceo ourensán dous días antes, nun acto que acompañou á exposición de pinturas de Colmeiro e que fora presentado por Eladio López, presidente do Liceo naquela altura. Cunqueiro publicou no mesmo ano 1933 un breve traballo crítico titulado “Colmeiro, pintor” no Boletín de la Universidad de Santiago (17, pp. 145-153). É curioso que nel falase de Cranach o Vello, a vida ten coincidencias. En Grial tamén volvería a falar do pintor de Silleda en 1976.  Algunhas ideas reaparecen. O caso é que a conferencia é interesante non só polo que di sobre a obra de Colmeiro senón por moitos outros motivos. Entre eles, que axuda a entender a evolución estética do propio autor de Poemas do si e non. Tamén é atractiva polo potencial informativo e crítico sobre a arte europea do primeiro terzo do século XX. Transcribo de seguido, sen modificación ningunha, unha breve mostra do manuscrito, ignoro se da propia man do mindoniense:

Cezánne pintara xa un arlequin. Veñen logo os de Picasso, os de Metzzinger. Souvent conta que Cezánne dou un consello trascendental a un pintor novo: Pinta o tubo da tua estufa. Souvent anuncia a verdade inaugural, que fará logo que os homes de Rafael Barradas perdan os ollos. A verdade, unha das mais grandes verdades da pintura de todos os tempos é ista: “Toda pintura debe ceder ao ar ou resistirlle. Ceder ao ar é negar os colores locaes. Resistirlle é dar nos colores a sua forza i-a sua variedade. A luz non eisiste pra o pintor”. Braque ouce  ista verdade e responde con outra: “Non hai que imitar aquelo que se quer crear”, e pra que ninguen s-esqueza, Picasso di que o primeiro que se precisa pra pintar unha mesa é o medila”. Na pintura castelá foi sempre unha preocupazón a profundidade. Picasso reivindica ista preocupazón. Por iso Picasso acaba en pintor italián e L’Ermont fala do “andalucismo” en arte. Ven a perspeitiva do llo, salvada pol-o cubismo a forza de xeometria esencial. Todo limita ao Norde e pasa a cuaresma, a vixilia qeu nos ensiñou a todos Euxenio d’Ors. O cubismo, ponto esencial despois de Cezánne. Era inevitável. Salvou todo o preciso, o que debia ser salvado. Algús quedaron n-el, como matemáticos do aburrimento. O cubismo non creou ningún mito. A xeometria é cenza primitiva, purísima, de esenza, de facer e refacer, exaita, intuitiva, e non podia creálo.

[O soño (1933), de Manuel Colmeiro, e retrato de Álvaro Cunqueiro correspondente ao seu carné de alumno da Universidade de Santiago de Compostela en 1928]

 

Cranach o maniático

9 de Xullo de 2009

cranach21

 

A de veces que Cranach o Vello pintou a escena! Case sempre, en efecto, con esa disposición que sinala Holofernes: mostrar ao pobo de Betulia, sobre o peitoril, nunha escalinata, no templo… que xa non había motivo para o terror, que a cidade (a nación) fora pre-liberada e que era a hora da infantería. Sexo por territorios, podería dicirse (Jan Sanders van Hemessen é máis directo, moitísimo máis directo, neste asunto, que a Biblia non explicita nin declara pero el se atreve mesmo a someter a metonimia, cun xogo interesante entre a empuñadura da espada, fálica sempre nesta clase de representacións da muller que vence ao varón ebrio que a acosaba, e a mirada da xove viúva). E autorizada aquela operación, ese intercambio táctico de sexo por territorios, polos tres xefes da cidade, Ozías e os dous anciáns que custodian as portas e finalmente franquean o paso da muller cando sae ao encontro do inimigo asirio.

Nesta obra de 1531 Cranach prescinde da presenza habitual na iconografía renacentista ou barroca da muller idosa, que en casos pode chegar a ser unha dobre física e espiritual da propia Iudit, segundo acontece en G.P. Sweelinck (e no propio Cranach nunha volta ao tema de 1537, onde a vella non é vella, igual que acontece nos regresos e regresos de Artemisia Gentileschi); aínda que o máis habitual é a adopción dunha actitude de apoio puramente loxístico, case sempre culminada no transporte da cabeza do xeneral por parte da anciá. Serva, administradora, axuda de campo, heraldo, dama de compañía (non no sentido moderno,  posmoderno ou poskitsch da expresión), talvez palanganeira ou similar na tenda de Holofernes, o xeneral que mandaba máis de 130.000 homes, case a décima parte deles arqueiros a cabalo. Esa muller sen nome, esa muller á que a Biblia non dá nome. Ou dá?

 

A catro mans

23 de Febreiro de 2009

Unha das experiencias máis intensas da etapa inicial dos meus estudos universitarios foi a epistolar. Viña dun grupo bastante amplo de amigos que carecía dunha delimitación estrita, de xeito que en función do plan de traballo/diversión o núcleo tomaba unhas ou outras dimensións, compúñase dun ou doutro xeito. O caso é que unha parte importante daquel núcleo (Hervada, Pedreira, Cuco, Orzo e Janolas) decidiu facer Enxeñaría, algo que en 1975 implicaba cursar un selectivo na Faculdade de Ciencias compostelá e logo saír con destino Madrid xa para concretar se Industrial, Camiños, Telecomunicacións, Naval ou o que for. Outros amigos optaron por quedar na Coruña, en Arquitectura, por exemplo. Outros foron a Económicas. Ninguén a Letras, eu tampouco. O caso é que tras o selectivo, fiquei bastante desasistido de camaradaxe naquela inhóspita Faculdade de Ciencias, até que como é lóxico apareceron outros vínculos e relacións, os meus amigos matemáticos.

Coa separación de 1976 xurdiu a posibilidade de mantermos contacto epistolar. Só querería hoxe mencionar unha clase de escritura que daquela me causaba unha diversión incomparábel, un profundo pracer intelectual e vital. Eran as cartas que viñan de Madrid a catro mans: Janolas e Orzo. Amigos que decidiran compartir habitación e que escribían xuntos a carta. Normalmente, comezaba un deles e se estendía en asuntos académicos, sociais, existenciais, musicais, pecuniarios ou da militia/furor amoris, todo o que un ten na cabeza aos 18 anos. Cando cansaba, retomaba a carta o outro colega. Eran cartas longas as que viñan. Pero o que quería comentar era unha práctica que a min me facía rir como un tolo. Tras a escrita de A viña como digo a escrita de B, pero a escrita de B consistía ante todo en rebater o dito por A, en tumbar por completo toda a súa construción de identidade persoal ou mundo exterior, non só mediante unha argumentación consecutiva e dialéctica tras os folios redactados previamente polo compañeiro senón mediante moi subversivas, dialóxicas, grosas e carnavalescas impugnacións en notas laterais ou a rodapé, tachóns, debuxos ad hoc, remedos estilísticos e outras falcatruadas textuais e gráficas que posteriormente retomaría A no corpo textual adxudicado a B coa finalidade de lle devolver a graza.

Cartas a catro mans, bakhtinianas, paródicas, polifónicas, heteroglósicas, sen nós sabérmolo entón, porque naquela altura Spivak, por exemplo, era Michael e non Gayatri, e a irracionalidade de π resultaba moito máis motivadora que a correspondente de Apollinaire (ou así así). Lembrei isto porque recibín a semana pasada unha mensaxe por correo electrónico tamén a catro mans escrita desde París por persoas moi queridas, xa xubiladas. E pensei en que medida ese desdobramento pode darse en casos de autoría individual. Porque, como é natural, eu intentaba estar ao nivel dos amigos de Madrid e procedía a inventar alteridades, dobres e réplicas nas cartas de resposta. Muriel xa estaba alí, ou case, estaba cando menos ¿Qué es un axioma? Movilidad y semejanza, pode que un dos primeiros libros que lin de Dieste e que conduciu logo a unha publicación en prensa.

Nos blogs hai un desdobramento parecido entre o xeito no que escribimos o post e a forma na que intervimos nos retruques e comentarios. A min compráceme de maneira moi especial esa heteroloxía, esa esquizoleria que move incluso a refutarse ou a rirse dun mesmo, manxar olímpico. Lembreino tamén, aquel mundo dos vinte anos, porque o outro día recibín un regalo de aniversario moi especial, o libro de Xenaro García Suárez Dos signos de Stendhal aos imaxinarios de Musil, atento ás relacións entre matemáticas e literatura e pendente non só dos autores mencionados no título senón tamén de Mallarmé, Dieste, Dostovievski, Calvino, Mann…

[M.C. Escher, Autorretrato en espello esférico, 1935]

O doutorando Mario e Mr Regueira

27 de Decembro de 2008


En Inquisiciones repite Borges o latinorio de que “no hay tal yo de conjunto”. En El hacedor, exactamente en “Borges y yo”, é onde sae aquilo de que “al otro, a Borges, es a quien le ocurren las cosas”. Non lembro onde reitera que hai un Borges que recibe os premios e outro que contempla eses momentos na distancia, co aceno grave e alleo que tamén adoita amosar Mario Regueira nas fotografías que del circulan. Outras veces deixa ir a un lado as cervicais, Mario. Asoma entón a tenrura, o tacto gráfico, a contrateoría, a moi pasaxeira cesión á complicidade da que fuxe por descrer el das vías rápidas e porque sabe que escribe ben, que o outro escribe ben. Sería esaxerado afirmar que a nosa relación é hostil. Díxoo Borges ou dío Regueira? Vén sendo bagatela porteña a macana toda dos dous Borges diante dun Regueiro a combater contra si mesmo, en desigual kata literaria? Mario Regueira acaba de perder o premio de poesía Johán Carballeira. Pero nin se inmuta. O rosto permanece quieto, como naquela Persona de Bergman, como en case todo Bergman. Dálle igual a Mario perder. El perde e o outro gaña. Así é a vida literaria. O título que lle levou o pulso, Blues da Crecente, macanudo!

[Na fotografía, o outro]

Manifesto contra a natación sincronizada

4 de Decembro de 2008

Hai algo de perverso-pop e sobre todo de incómodo-camp nese inopinado deporte olímpico-kitsch nominado, de maneira impropia, “natación sincronizada”. Algo desacougante que cando a exhibición cinético-húmida é por parellas remite inevitabelmente ao tema do dobre literario, cunha parte escura e oculta (a que fica baixo a superficie da auga), e que cando en grupo reenvía a mente ociosa a reconsiderar a serialidade artística ou textual, de novo natura abscondita, tanto na súa formalización de exacta reiteración —á maneira das irmás Cholmondeley das que onte falaba con Paula no café— coma naquelas outras que incorporan algunha clase de variación ludo-lela perceptíbel, no cromático ou no xestual. Ao xeito de Warhol, sen irmos máis lonxe. Natación? Non o acepto. Sincronizada? Sen dúbida. Deporte? Tanto me ten. Sexista? Xaora que si.

Desde a modestia discrónica de quen non sabe levar o paso, maniféstome a prol da retirada inmediata do estatuto olímpico a esta modalidade pseudo-natatoria. Ou, como mínimo, demando das autoridades competentes que se eleve á mesma condición unha outra variante igual de plástica pero que evita ao público a exposición á letal polaridade moño-sorriso (tamén serial e funámbula por sobre o cabo aquel da máscara sardónica sostenuta de por vida). Soño, e ben podería ser indicio de neurose senil ou tamén de homoerotismo larvante…, soño —digo— coa alternativa do lanzamento de martelo sincronizado. Calculo: seis finlandeses serios e vestidos de modo exacto branquiazul coa crux desperationis onde a bolsa escrotal, guindando acolá cadanseus 7,2 kg de martelo, os seis acenos exactos de abdutores a rubir até o hipotálamo (coa variante awarholante do “lanzamento nulo”, se se quer), as seis bolas caendo á vez en parábola homologante e seis xuíces seis de branco clown a correr en perfecta sincronía circense para cantaren todos seis, asemade, as seis medidas, 80 metros cada quen, tamén idénticos e cholmondelentes.

[Na fotografía superior, Gemma Mengual e Andrea Fuentes, prata nos Xogos Olímpicos de 2008. Na outra, Juha Tiainen, ouro nos de 1984]