pactosArchive for the ‘’ Category

Buridán

6 de Setembro de 2009

 

manuel-vazquez

“Nadie quiere que le impongas un idioma, pero tampoco que ataques a tu lengua. Esa es la combinación de la que no sabe salir”. Iso di hoxe nunha entrevista Manuel Vázquez, secretario xeral do PSdeG, en relación co que o goberno Feijóo está a facer en materia de lingua e, de paso, en relación co que, seica, o BNG concretou na lexislatura anterior como modelo lingüístico co que eles, os ditos socialistas galegos, tiveron que apandar. Tamén di que o seu partido non ten nada que ver co nacionalismo (non di con que nacionalismo exactamente). E di que quere meter paixón na vida política e que van reforzarse porque saben que cousas fixeron mal e daquela van gañar e non sei que do modelo vasco e outros apuntamentos de literatura fantástica.

Quedemos co primeiro: deixando á marxe o que presupón aceptar inscribirse sumisamente no léxico do contrincante político (imposición e outros raros tigmotropismos en procura da medra gorda), deixando asemade á marxe o vaivén de indefinidos e posesivos (malia o cal a mensaxe fica clara), o que di Vázquez… que é?

Iso, que é o que di Vázquez en relación coa lingua hoxe en El País? Haberá alguén que o saiba? Por axudar no paradoxo, procedo á mirepoix:

1) Unha cousa é “un idioma” e outra cousa é “tu lengua”.

2) Hai idiomas que se impoñen e hai linguas atacadas.

3) O idioma que se impón ten que ser por definición alleo, nunca o propio. Pois non se pode impoñer o que xa é propio dun.

4) “Tu lengua” significa a túa lingua; nunca, por definición, outra allea.

5) Daquela que? En que morea xantamos, Pachi? Áteme esa mosca polo rabo, ho.

 

[Manuel Vázquez, líder do PSdeG, na foto de Andrés Fraga que incorpora a entrevista de El País de hoxe]

 

Territorios mentais

20 de Setembro de 2008

Algúns artigos de Xerardo Estévez parécenme moi bos. Non porque comparta en maior ou menor proporción o que di. Iso é outra historia que agora non vén ao caso. Falo de que os seus artigos transmiten con claridade unha mensaxe, en xeral con argumentación impecábel e con consideración moi estimábel á intelixencia lectora. En particular, xulgo oportunos e ben razoados —como parece consubstancial ao autor e ao seu oficio— os artigos sobre o territorio ou sobre urbanismo.

No artigo “El difícil equilibrio“, que apareceu onte venres en El País, hai pistas que axudan a reconsiderar certos debates abertos en relación coa cuestión da lingua. A observación de Estévez vén sinalar tres territorios de consideración do galego a día de hoxe: o nacionalista, o galeguista e o rexionalista. Aceptémolo para avanzar algo nas formulacións do autor, que engade logo: mentres que nacionalistas e rexionalistas teñen claro un programa sobre a lingua, unha estratexia de intervención, os galeguistas (espazo onde Estévez semella autorrepresentarse) non a teñen. Algo máis complicado resulta aceptar o suposto programa nacionalista, que Estévez describe como unha sacralización identitaria. E tamén é complicado aceptar sen máis o programa rexionalista, limitado á folclorización na perspectiva de Estévez. Deixo á parte, tamén por avanzar, a evidencia que esa tripartición substancia en relación co triángulo parlamentario presente no Hórreo.

Voltemos aos nutrientes discursivos de Estévez, porque na parte final do artigo retoma a idea do difícil equilibrio que o título anuncia e estabelece un parangón a todas luces inconveniente, diría incluso que falaz en termos dialécticos, entre lingua e territorio, entre o problema da lingua e o problema do territorio, para sermos máis exactos.

Supostamente habería tamén tres opcións a propósito da ordenación e uso territorial. Unha delas equilibrada, consistente nun compromiso entre conservación e transformación. Cales serían as outras dúas? Pois para Estévez o sometemento a intereses económicos e inmobiliarios e, no extremo oposto, a intocabilidade paralizante do territorio. Non me interesa agora mesmo pensar se nesa tripartición reaparece o tic tripartito de antes.

A falacia, sobre a que reclamo a atención de quen lea, é a da analoxía de fondo desenvolvida no artigo, que culmina nestas palabras: “Lengua y territorio demandan de quienes se sitúan en los extremos del entusiasmo o el escepticismo un esfuerzo de aproximación. Conseguir el equilibrio es ineludible para evitar la confrontación”.

Un pode compartir algúns pre-textos benintencionados, algo da intellectio deste artigo do ex-alcalde de Compostela. Pero deplora por falaz a resolución última que o autor atopou para expresala.