A pluma e a espada

 

celso_emilio_ferreiro

Ás veces pensamos que a escrita é para o vento, o cal non sería pouco en todo caso. Os amigos convencen de que non era así. O vento, se acaso, leva e trae de volta onda nós un aceno. Hoxe chegaron varios, de distintos lugares do continente.

Darase agora continuidade a unha anotación de madrugada, nacida dunha mesurada irrigación interna e do desaxuste entre o reloxio mental e os externos calendarios, crudelísimos, que marcan ritmo de galera a esta altura do verán. De limiares era o conto. E se lese naquela hora da noite, entre o gin e o yang, un limiar en concreto, este de Celso Emilio Ferreiro ao libro Mis pobres versos (1965) dun mando ourensán da Guardia Civil, malia estar advertido reiteradamente sobre o caso, creo que non daría ningunha caste de creto aos ollos e pasaría moi logo a considerar que chegara o momento de facer algo diferente a esa entrega pagá ao body-building.

Digo con este circunloquio, en suma, que Anxo Tarrío leu a dúbida e resolveu disipala enviando o arquivo que se xunta na ligazón de arriba (clíquese, por favor!). E nel, no arquivo, por xunto, glosa e exemplos abondos da poética autorial como para preguntarse moitas cousas, como para preguntarse en realidade… todo.

A análise do prologuista incorpora de modo progresivo e sabio a lenta sedación precisa para que o vate aquel que aquí non nomearemos dubidase, como nós agora, sobre que era aquilo que tiña entre as mans, sobre que facer: se crer que a carta-limiar de Celso Emilio era inocente na pauta que sinala —acompañándoo— o delirio misóxino e babeco do poeta ou se levar ao de Celanova, de pillalo, a algún lugar incómodo con tricornios nas perchas. Pero a intelixencia obnubilada é o que ten. Puido máis a vaidade do bardo e aquel querer vivir seguido en risco nietzscheano, acatado polo militar con absoluta e cega determinación. Non convén engadir nada á provocación do narciso, nada á traca satírica de resposta. Nin sequera sobre a condición moral do prologado. Nin sequera sobre a posibilidade de que descoñecese a publicación, tres anos antes, de Longa noite de pedra. E de Celso Emilio, que engadir? Brincadeira tabernaria levada ao prelo. Non se acredita nin lendo.

 

9 ResponsesA pluma e a espada to “”

  1. Loureiro Says:

    Había ben tempo que non ría tanto. Absolutamente escintilante, pobre benemérito misóxino!

  2. arume dos piñeiros Says:

    Non soa a recopilación erudita do último párrafo a refrito traido dun libro ad hoc?
    Pero, de cal?

  3. lándoas Says:

    Pode que algún estudo sobre o _Zaratustra_ de Nietzsche. Ou algo sobre Baroja, quen sabe? Pero non creo que haxa seguemento directo. O das baionetas era Talleyrand. Está claro que Celso Emilio quere darlle ao militar xarope do seu.

  4. arume dos piñeiros Says:

    “Daquela, no ano 1977 atopamos, segundo as fontes de datos que manexamos, a primeira tradución do galego a outras linguas, en concreto ao castelán. Trátase dunha tradución realizada por Germán Cid Justo: Cantigas en gallego traducidas al castellano, editada polo propio autor” (p. 309)
    E fíxolle o prólogo tamén Celso Emilio. No ano 1977, doce anos despois. Quedáronlle ganas, logo.
    http://webs.uvigo.es/webatg/viceversa/files/11/Viceversa11.pdf

  5. vladimir Says:

    eu o que pediría, se non é moita molestia, é unha mostra máis amplas da obra do poeta: así poderemos xulgar sen os prexuízos do celanovés como mediadores…

  6. lándoas Says:

    Arume, penso que despreza vostede alén do debido a capacidade de insistencia dalgúns seres humanos. Por darlle resposta documentada acudín a unha biblioteca e retirei o libro do Sr. Cid Justo, quen non hai dúbida que viña predestinado por lares domésticos e musas antroponímicas para resultar inconmensurábel e, acaso, algo obstinado nos seus propósitos. Falo despois de ler unha parte dos seus poemas, os de _Mis pobres versos_ (o libro ten 320 páxinas). Neles concrétase un eu poético testán e reiterativo con non improbábel correspondencia no eu empírico (calzado ou non co tricornio). Escribo e falo sen interese, sen gañas. Nada máis lonxe do meu interese que ferir a ninguén. E con Google xa se sabe o que ocorre. Con todo, penso que o movemento inicial de agresión procede do vate, pois ninguén debería sacar a luz pública o que el sacou mediados os 60 e tamén logo mediados os 70. Sobre o segundo libro, de novo con limiar de Celso Emilio, falarei outro día. Teño que conseguir primeiro un exemplar. Vexa hoxe só, caro amigo, unha mostra do que pode ser un viciño obsesionado, un “insistente social”, por empregar unha terminoloxía que algún día haberá que explicar. Eis a mostra, transcrita sen alterar nada de nada. É o segundo poema do libro, titulado “Pidindo un favor a un amigo”:

    Don Celso Emilio Ferreiro
    eu non sei porque será
    vin xunto a osté moitas veces
    sin nunca o poder topar.

    Penso que teñan a culpa
    os malos versos que fago
    quizás non mereza a pena
    con eles levar traballo.

    Si valen sigos faguendo
    si non xa non fago mais
    a excepción de un que outro
    pra endulzar o paladar.

    Contento estou cando os fago
    e moito mais cando os leo
    porque sempre me recordan
    mozas que quixen e quero.

    Cando novo as huxe vellas
    fixéronme moi feliz
    huxe vello as que son novas
    tan soilo me fan sufrir.

    […]

    Si ve que os versiños sirven
    pra poder faguer o libro
    fágalleme a vez o prólogo
    e quédolle agradecido.
    e perdoe a encomenda
    por o favor requerido.

  7. lándoas Says:

    Vladimir, non sei se abonda co anterior. Fago constar simplemente que ese poema que acabo de copiar é dos máis conseguidos do libro. No volume combínanse textos en castelán con outros en galego. Tamén hai algúns pretendidamente en castelán que introducen máis galego, ou esperanto, do que o autor penssou. Por exemplo, con infinitivos conxugados nalgún poema apostrófico dos moitos que o estro de Cid concibiu (infinitivos conxugados en castelán, quero dicir). Ou con versos como este: “Me han dicho que vas marcharte”. E aínda outros así: “Y parar voy de escribir / para no pensar en ti / tiempo es que me releves / para pensar tú en mí”.

    Insisto en que me doen os dedos cando transcribo a Cid Justo. Hai poemas como “En Vigo crecen mis amores” que resultan irreproducíbeis e que custa traballo entender que fosen ao prelo pagado por este Nerval da Manchica, entre Ourense e Celanova. O mesmo acontece con textos como este “Por non ter que aguantarvos eu son o que mais vos quero”, talvez expresión máxima da misoxinia (digámolo suavemente) na poesía galega. Compróbese:

    Quixera ver as mulleres
    malas en ganchos colgadas
    apuñelados os seus peitos
    coas caras en grandes lastras.

    Botar sangre por os ollos
    e coas lenguas arrancadas
    dos seus muslos faguer tiras
    pernas rotas con machadas.

    Bolcas foran suas bocas
    que as nubes vomitaran
    cos fígados e riñós
    os seus corazós y-entrañas.

    Clavarlle uñas con subelas
    e os oídos con clavos
    yos pes dentro de alquitrán
    fervendo a noventa grados.

    As suas veas e tripas
    por entro polvo arrastradas
    seus pelos voltos serpentes
    e por elas devoradas.

    Etc., etc. Se quere máis, amigo Vladimir, 86.99 CID.J. -1 na BUSC. Segunda feira ao seu dispor.

  8. arume dos piñeiros Says:

    Non é vate: é gore.

    O dos noventa grados aos que ferve o alquitrán parece froito da documentación técnica.

  9. Rue Valette Says:

    Joder!!!