Onde o mundo se chamou A Manchica

 

Falabamos o 3 de setembro do outro libro que Celso Emilio Ferreiro prologou a Germán Cid Justo, “poeta  popular” segundo a apreciación do autor do limiar a este Cantigas en gallego traducidas al castellano publicado por La Región en 1977. Arume inquiriu: como foi que tras poñer a caldo entre liñas ao seu viciño, o poeta de Celanova volvía a caer doce anos despois na mesma e escribía outro prefacio máis para o novo libro de versos fatuos e misóxinos daquel señor que o outro día case nin nomeamos?

a-manchica

A vellez é rara. En 1977 Celso Emilio parece xa desarmado ante o estro poético do home da Manchica. Claro que tampouco convén esquecer a etimoloxía porque algo aclarará as cousas (xa saben, “estro” = “tabao” → “ardor na pel producido pola picadura do tabao nas bestas” → “ardor sexual e enaxenación moral dos mamíferos en celo” → “hiperestesia anímica do bípedo implume e propensión lúbrica que o leva a aparearse” → “furor e efusividade poéticos” → “estilo”; cómo son as linguas, mimadriña, teñen máis recursos que o xastre de Andreotti). En fin, que, segundo soubemos na anterior anotación dedicada ao vate, o tipo era algo tabao na insistencia, por el mesmo recoñecida como propensión natural, en particular no que afectar á persecución das mozas durante a súa xuventude, despois e máis despois. Pero o de Celanova semella que xa non se esconde tras as contras da casa. Este limiar, doce anos despois, é outra cousa. Só nas comparacións que estabelece pode pensarse que persista algo do sarcasmo de 1965. Non, nin iso.

O libro de Cid Justo é como mínimo peculiar. En páxinas impares a tradución ao castelán do orixinal galego (igual no proemio que nos versos e nos contiños da parte última). De modo que o apuntado na ligazón da revista Viceversa que saíu o outro día é algo inexacto. O poeta da Manchica tradúcese a si mesmo, talvez por ter aspiracións. Tradúcese con bastantes peculiaridades, certamente. Tamén con algúns achados notábeis: “Unha velliña moi vella” dá “Una vieja viejecita”. Non creo que a poesía popular teña que ser conservadora ou reaccionaria, como esta en verdade o é. Tradicionalmente non foi así, sabémolo ben. Agora, cando se fai remedo dela, tende a selo. Porque os poetas populares fixéronse intertextuais e meten o que len e oen nos medios. De aí tanta perda de entidade. O fol do vituperio duro das mulleres non é tampouco o que fora doce anos antes. Con todo, abonda e anoxa aínda. Morra aquí o conto se ven que tal.

[A Manchica, entre Ourense e Celanova, a vista de poeta moi inspirado]  

Os comentarios están pechados.