Tiki

Ámote diante dos mares
Vermella igual que o ovo cando é verde
Lévasme ondia o clareiro
Delicada ás mans como unha paspallás
Sitúasme sobre o ventre da muller
Como contra unha oliveira de nácara
Dóasme o equilibrio
Déitasme
A propósito do feito de ter eu vivido
Antes e despois
Baixo estas pálpebras de caucho

Je t’aime à la face des mers / Rouge comme l’oeuf quand il est vert / Tu me transportes dans une clairière / Douce aux mains comme une caille / Tu m’appuies sur le ventre de la femme / Comme contre un olivier de nacre / Tu me donnes l’équilibre / Tu me couches / Par rapport au fait d’avoir vécu / Avant et après / Sous mes paupières de caoutchouc

[André Breton nunha fotografía de Man Ray, contra 1930. O poema “Tiki” pertence ao libro Xénophiles (1948)]

2 ResponsesTiki to “”

  1. tío Pepin Says:

    Un dos ámbitos poéticos máis interesantes que o surrealismo nos propuxo foi o dos obxectos, e propúxonolo dende moi variadas vertentes. Semella de todo natural que unha delas, unha desas vertentes, fora a do poema-obxecto, un plantexamento particularmente revolucionario ó servicio da poesía. Nese marxinal espazo dos obxectos xenerouse un lugar de encontro entre os artistas visuaís e os escritores, todos eles así poetas (penso tanto en Breton, como en Miró ou Dalí, ou mesmo Giacometti, por poñer exemplos).
    Habería que sinalar outras moitas cuestións, pero non é aquí o sitio nin son eu o indicado, unicamente apuntar a fonte de enerxía óptima que Breton atopou no Maldoror, mesmo citar a relación directa con Eluard -o mundo é azul coma unha laranxa-, ou o seu ritual de iniciación en Dadá. Así, claro, loxicamente ‘Tiki’.
    E agora acabo de darme de conta de que a foto de Man Ray é -ou parece- unha clara alusión ó admirado (polos Surr.) Fantomas.
    Elucubracións baratas.

  2. i (gor) Says:

    Mais tiki:
    http://tikibarponferrada.wordpress.com/

    Tiki-tiki…tiki-tiki…