Pintar a historia

Para Arume

No Museo del Prado inaugúrase pasado mañá día 15 a exposición Rembrandt, pintor de historias, con 35 teas e 5 gravuras que amosarán o oficio do pintor de Leiden para contar a Biblia, e outros relatos vigorosos, só con imaxes, sombras e o portentoso escorzo de vida en movemento que caracteriza un inxenio artístico irrepetíbel. Ignoro se entre os gravados seleccionados por Alejandro Vergara, comisario da exposición madrileña, figurará este de arriba, que glosa con detalle narrativo e descritivo a resistencia dun Xosé portentosamente conmovido perante o furor e a manteiga da muller de Putifar, o capitán da guarda do faraón que o mercara como escravo aos agarenos (Xén. 39). Pero intúo que non estará, pois a cultura oficial propende ao pudor.

Delas, da gravura e da emerxencia erótica, falou en Compostela, hai algo máis de dous anos, Mieke Bal. A profesora e vídeo-artista/documentalista holandesa (atención a Un trabajo limpio, Teté e colegas de PI!), ilustrou a súa charla con referencias non só á Biblia senón tamén a dous lugares máis nos que se menciona a historia (a tórrida historia, que din agora algúns pánfilos): o Corán e a serie Xosé e os seus irmáns, de Thomas Mann. Falárase logo tamén do contrapunto doméstico, un pouco burgués e nada erotizante dese penico de cámara visíbel no hipotálamo, ao pé do cobertor. O caso é que a Biblia en ningún momento recoñece outra cousa máis que a castidade de Xosé, obviando calquera referencia a unha represión dos seus desexos por causa moral ou por temor ao castigo do amo. O Corán, por contra, si menciona as emocións do fermoso fillo de Xacobe: “Ela desexábao e el desexouna” (sura XII). Pero os dous textos sagrados coinciden en recoñecer que Xosé intentou safarse da paixón da dama nun dos encontros de máis acesa voluptuosidade. O Corán fala da camisola desgarrada pola muller de Putifar (nunca recibe nome de seu) mentres que a Biblia alude a un manto: “Entón, ela agarrouno polo manto, dicindo: ‘Déitate comigo!'”. O manto: metonimias, xa se sabe. Rembrandt, cando menos neste caso, fixo algo máis que pintar unha historia. Nalgún sentido emprendeu o comentario, a glosa, a impugnación ou subversión do relato canónico sobre o anxélico Xosé. A gravura en cuestión é de 1634. Vivía aínda Lope de Vega, quen poetizara no seu día agarradas só aparentemente menos firmes ou máis mansas, revestidas no seu caso de cándida zoofilia pastoril.

7 ResponsesPintar a historia to “”

  1. arume dos piñeiros Says:

    AL CERTAMEN EN LA CANONIZACIÓN
    DE SAN REIMUNDO, DONDE SE MANDÓ SE ALABASE
    LA CASTIDAD DEL SANTO EN DEJAR AL REY, PORQUE
    NO DEJABA SU DAMA, CUANDO PARA HUIR ECHÓ
    LA CAPA EN EL MAR Y NAVEGÓ SOBRE ELLA.
    MANDÓSE QUE EL SONETO FUESE EN PORTUGUÉS,
    Y QUE COMPARASE LA CASTIDAD DEL SANTO
    CON ALGUNO DE LOS PATRIARCAS
    DEL TESTAMENTO VIEJO
    Se casto ao bom Joseph nomea a fama,
    so porque la no meio da sua idade,
    único exemplo foi da castidade,
    de cujo nome o sancto autor o chama;
    se mais naon ñzo que fugir da dama, 5
    lancando a capa co suma honestidade
    ñas taon in migas maons que a sua vontade
    lhe quiseraon forcar na branda cama,
    melhor, Raimundo, a fama casta e vossa,
    pois que naon só fugis da que vos segué, 10
    mais tambem da que segué ao Rei furiosa.
    Elhe lancou a capa a que o persegue;
    vos, pela naon olhar sua lusuriosa
    maon, a lancaes no mar onde navegue.

    No medio da súa idade é boa metonimia, a falta de maior comentario. En xusta correspondencia, mon ami.

  2. ARUME DOS PIÑEIROS Says:

    Terán pudor para o sexo pero para a violencia non: un dos cadros estrelas é Sansón cegado polos filisteos.

  3. tío Pepin Says:

    Para corpos, vidas, escatoloxías et alt., estoutro gravado seu, non si?
    http://expositions.bnf.fr/rembrandt/esp/images/3/081.jpg

  4. tío Pepin Says:

    vaia!
    a ver agora:
    http://expositions.bnf.fr/rembrandt/esp/images/3/081.jpg

  5. tío Pepin Says:

    Pois está por tocarme …..!

    Engádanlle a extensión .jpg e xa entrará (merdre!).

    p.d.: esgotei as fichas para comentar nos próximos cen posts. Por burro!

  6. Catilino Says:

    Á marxe das cuestións técnicas sobre o modo de ligar nos comentarios, creo que Blogger censura o gravado que Tío Pepín propón contemplar.

    Interesante ese Rembrandt menor. Pasma a forza da micción e a dirección dela contra o espectador/a e tamén a simultánea e consistente deposición, froito indudábel dunha alimentación equilibrada.

    Lémbrame un algo, non sei por que, a película de Resnais á que fixeron referencia hai algún tempo os donos do local.

  7. arume dos piñeiros Says:

    A gravura urinaria, malgré blogger.